بيان رساى زيد : درباره زيد نوشته‌اند : « انَّهُ حُلُّو الِلّسانِ شَديدُ الْبَيانِ خَليقُ بِتَمْويهِ الْكَلام » ؛ « 1 » « او زبانى شيرين و بيانى محكم داشت و سازنده كلام روان بود » . درباره فصاحت و بلاغت او ، گفته‌اند : « وَ كانَ يَشْبَهُ الأِمامُ عَليِ بْنِ أبيطالب ( ع ) في فَصاحَتِهِ وَ بَلاغَتِهِ » ؛ « 2 » « او در فصاحت و بلاغت ، به جدش اميرمؤمنان ( ع ) شباهت داشت » . « خالد بن صفوان » در همين رابطه مىگويد : فصاحت ، خطابه ، زهد ، تقوا وعبادت در بنىهاشم ، به زيد منتهى مىشود . من او را در مجلس خليفه ، هشام بن عبدالملك ، ديدم . زيد چنان او را با بيان محكمش كوبيد و مجلس را بر او تنگ كرد كه راه فرارى نداشت « 3 » . « ابواسحاق سبيعى » نيز مىگويد : « رَأَيْتُ زَيْدَ بْنِ عَليٍّ ( ع ) فَلَمْ ارَفي أَهْلِه مِثْلُهُ أَفْضَلَ وَ كانَ أَفْصَحَهُمْ لِسانا وَأَكْثَرَهُمْ زُهدْا وَ بَيانا » ؛ « 4 » « من كسى را همانند زيد ، در فضل ، فصاحت لسان ، كثرت زهد و خوبى بيان ، در عصر او نديدم » . « قيروانى » در كتاب « زهرالآداب » مىگويد : زيد بن على ( ع ) مردى دين‌دار ، شجاع و از بهترين نوادگان هاشم بود . او خوش كلام و نيكورفتار بود . سران بنى اميه به حاكمانشان در عراق ، مىنوشتند كه نگذاريد مردم كوفه با زيد ( ع ) تماس بگيرند ؛ چون او زبانى برنده‌تر از شمشير ، تيزتر از نوك نيزه و مؤثرتر از سحر و كهانتى كه در گره‌ها دميده شود ، دارد . « 5 »

--> ( 1 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 225 . ( 2 ) . الحدائق الورديّة ، ج 1 ، ص 953 ؛ زيد بن على ( ع ) ، ص 70 . ( 3 ) . وقايع الأيّام ، خيابانى ، شهر صيام ، ص 71 . ( 4 ) . نامه دانشوران ، ناصرى ، ج 5 ، ص 169 . ( 5 ) . وقايع الايّام ، خيابانى ، شهر صيام ، ص 71 .